katastrofy

Katastrofy komunikacyjne kolejowe, drogowe i lotnicze w Beskidach

– wykład  Stanisława Bednarza i Roberta Leśniakiewicza w MOK  w dniu 26 kwietnia 20127 r.

 Przy wypełnionej sali  przedstawiciele Towarzystwa Miłośników Ziemi Jordanowskiej  Stanisław Bednarz i Robert Leśniakiewicz  przedstawili  historie spektakularnych katastrof  samolotowych, kolejowych i samochodowych w  Beskidach w tym szczególnie w okolicach Jordanowa.

Na wstępie Stanisław Bednarz  zaprezentował  13 katastrof kolejowych w latach 1883-2004. Oprócz tego omówiono incydenty na dużych spadkach szlaku kolejowego w Sieniawie, Kasinie Wielkiej, Spyrkówce koło Zakopanego, gdzie nachylenie sięga około 28‰.

Największe zainteresowanie wzbudziły katastrofa w Barwałdzie w 1944 roku, która zalicza się do największych w Polsce  gdzie zginęło 130 osób, przez długi czas była utajniona.

Wjazd elektrowozu na ulicę w Zakopanem  w marcu 1979 roku, ucieczka pustego  elektrowozu ze stacji Zakopane do stacji Lasek  i  przerażające zdarzenia na niestrzeżonym przejeździe pomiędzy Bystrą, a Osielcem.

Następnie kolega Robert Leśniakiewicz przedstawił katastrofy powietrzne omawiając m.in. incydent z balonem stratosferycznym w 1938 na Polanie Chochołowskiej, katastrofę Li-2 na Gruszowcu, katastrofę niemieckiego samolotu transportowego Ju-52 w okolicach Babiej Góry i wreszcie  słynną katastrofę AN-24 na Policy oraz szereg mniejszych katastrof małych samolotów i śmigłowców.

Na koniec Stanisław Bednarz przedstawił katastrofy samochodowe i autobusowe zwracając szczególna uwagę na mało znaną katastrofę ciężarówki z Jordanowianki w 1955 roku w Malejowej gdzie zginęły 2 osoby z Jordanowa, oraz spektakularną katastrofę autobusową w Oczkowie, gdzie dwa autobusy w krótkim czasie wpadły do Jeziora Żywieckiego. Prelekcja była bogato ilustrowana i spotkała się z ciepłym przyjęciem.

Redakcja

Reklamy

Zaginiony samolot malezyjski (cd. dramatu)

Czy Trójkąt Bermudzki ma coś wspólnego z zaginięciem malezyjskiego samolotu?

 

Bejnamin Radford

 

Zaginięcie lotu MH-370 jest taką tajemnicą, która przypomina o możliwości istnienia wietnamskiego Trójkąta Bermudzkiego. Ale traktujmy to z przymrużeniem oka. Funkcjonariusze z kilku krajów, tuziny samolotów i statków czeszą Morze Południowochińskie i Zatokę Bengalską po tajemniczym zniknięciu samolotu Malezyjskich Linii Lotniczych z lotu MH-370 z 239 osobami na pokładzie, zaś wielu ludzi podejrzewa, że może ma to jakiś związek z Trójkątem Bermudzkim.

 

Stało się nieuniknionym to, że zniknięcie to przywoła porównania do niesławnych akwenów, na których giną statki i samoloty bez śladu. Kilka dni temu, malezyjski polityk napisał na Twitterze: Nowy Trójkąt Bermudzki został wykryty na wodach Wietnamu, gdzie padają wszystkie doskonale wyekwipowane w elektronikę jednostki. Oburzyło to wielu ludzi, których komentarze były nieżyczliwe, a którzy potem przeprosili za nie.

 

Określenie „Trójkąt Bermudzki” wprowadzono w obieg w 1964 roku, ale zostało rozpowszechnione na cały świat w dziesięć lat później, kiedy Charles Berlitz, którego rodzina stworzyła popularną serię kursów językowych, napisał książkę i nim. Berlitz wierzy w to, że legendarny kontynent lub subkontynent Atlantydy istniał naprawdę i odpowiada za tajemnicze katastrofy i zniknięcia statków i samolotów u wybrzeży Florydy.

 

Przez wiele lat powstało wiele teorii i hipotez usiłujących objaśnić tę tajemnicę. Kilku pisarzy rozszerzyło teorię Berlitza o Atlantydzie sugerując, że mityczne miasto leży na dnie oceanu i używa swej słynnej „krystalicznej energii” do topienia statków i samolotów. Inne, bardziej egzotyczne teorie sugerują, że są tam portale czasowe i Kosmici – w tym opowieści o podwodnych bazach Obcych. Wciąż inni ludzie wierzą w to, że wyjaśnienie leży w niezwykle rzadkich ale naturalnych geologicznych i hydrologicznych zjawiskach naturalnych.

 

Inni sugerują, że samolot Malezyjskich Linii Lotniczych znikł nad akwenem, który jest dokładnie naprzeciwko części globu na której znajduje się Trójkąt Bermudzki. Czyż nie jest to zadziwiający zbieg okoliczności?

 

Wydaje się być to tajemniczym i dziwnym, kiedy spojrzymy na mapę lub globus i zauważymy, że rejon poszukiwań jest dokładnie w przeciwległym rejonie świata nie do Trójkąta Bermudzkiego, który znajduje się na Północnym Atlantyku, ale do Morza Karaibskiego. Pomijając dywagacje geograficzne, to nadal nikt nie wie, gdzie samolot znikł. być może wpadł on i zatonął w Morzu Południowochińskim, być może u wybrzeży Malezji lub gdzieś indziej. W rzeczywistości ratownicy podejrzewają, że samolot nie wpadł w ogóle do oceanu, ale może znajdować się w dżunglach Wietnamu, dokąd też wysłano ekipy poszukiwawczo-ratownicze. A że samolot mógł wykonać skręt po ostatnim kontakcie radarowym, to obszar poszukiwań jest ogromny.

 

Dlaczego Trójkąt Bermudzki?

 

Największym problemem, który łączy zagadkę lotu MH-370 z Trójkątem Bermudzkim to jego zniknięcie, jednakże Trójkąt Bermudzki nie istnieje. został on odmitologizowany jeszcze w latach 70., kiedy Lawrence David Kusche zbadał rzekome dziwne zniknięcia w Trójkącie Bermudzkim. Kusche wyczerpująco przebadał dziwne „tajemnicze zniknięcia”, Berlitz i inni napisali o tym i stworzyli historię, która opiera się w zasadzie na błędach, przekłamaniach i tajemnicy – zaś w niektórych przypadkach – fabrykowaniu całych historii – a wszystko to przekazywane było jako sprawdzone fakty.

 

W swej książce „Trójkąt Bermudzki – tajemnica rozwiązana” (wyd. polskie: Warszawa 1983), Kusche odnotował, że kilku pisarzy piszących na ten temat nie dokonało żadnych konkretnych dochodzeń – najczęściej ściągając i powtarzając informacje od wcześniejszych autorów, którzy robili to samo. W kilku przypadkach nie ma żadnych zapisów o statkach i samolotach, które zaginęły w tym trójkątnym, wodnym cmentarzu – one nigdy nie istniały, poza wyobraźnią autorów. W innych przypadkach, statki i samoloty były prawdziwe – ale Berlitz i inni zaniedbali powiedzieć tego, że one „tajemniczo znikły” w czasie paskudnych sztormów.

[L. D. Kusche niestety sam przeprowadzał swe „badania” w bibliotekach uniwersyteckich, a które polegały na wyszukiwaniu wycinków prasowych na temat katastrof. Poza tym dobierał je tak, by świadczyły tylko i wyłącznie za jego tezami. NB, złapałem go na ewidentnym fałszerstwie dotyczącym Trójkąta Smoka. Otóż pan Kusche zaniżył bezczelnie tonaż zaginionych tam statków by zbagatelizować sprawę. Nie zaginęły tam – wedle niego – trawlery rybackie, ale „jakieś tam” kutry. Poza tym – wedle obliczeń Japończyków, a co podaje Kusche – zaginęło tam w ciągu 1968 roku – 521 kutrów i łodzi, w 1970 roku – 435 a w 1972 roku – 471! Przecież to oznacza, że w samym roku 1968 w każdym dniu znikało na morzu około 1,43 jednostki! – czyli co najmniej jedna dziennie!!! I co z tego? Zakładając, że każda jednostka rybacka ma 8 – 12 osób załogi oznacza to, że na morzu zaginęło bez wieści około 5.000 ludzi! Czy zaginięcie bez wieści 5.000 osób może być ignorowane przez władze? TAKICH RZECZY PO PROSTU IGNOROWAĆ NIE SPOSÓB!!! Zob. http://hyboriana.blogspot.com/2014/04/trojkaty-bermudzkie_20.html  – przyp. tłum.]

 

Także należałoby odnotować, że akwen Trójkąta Bermudzkiego jest gęsto uczęszczany przez statki wycieczkowe i handlowe, i logiczne jest to, że więcej statków tonie właśnie tam, niż na np. mało uczęszczanych trasach Południowego Pacyfiku. Ale akweny znajdujące się w „piekielnym trójkącie” wcale nie mają tak wysokiej liczby tajemniczych zaginięć.

 

Lot MH-370 i jego zaginięcie jest prawdziwą tajemnicą, ale to, że to się stało wcale nie jest czymś aż tak niezwykłym, tak więc nic niewyjaśnionego czy nadnaturalnego tam nie zaszło. Rejon poszukiwań jest wielki i odległy (ok. 2000 km od wybrzeży Australii) a prądy morskie mogą rozwłóczyć szczątki samolotu na wielkie dystanse. Losy lotu MH-370 są nieznane, ale wyjaśnienie może się pojawić każdego dnia.

 

Ostatnie wieści z Australii

 

W dniu 27.VI.2014 r. „Teleexpress” przekazał informację iż australijscy śledczy podali, że pasażerowie lotu MH-370 nie żyli już po utracie łączności z samolotem wskutek rozhermetyzowania kabiny, a samolot prowadzony przez autopilota leciał dalej sam…

 

Moje 3 grosze

 

A zatem wszystko wskazuje na to, że najprawdopodobniej został rozegrany scenariusz uprowadzenia i zrabowania cargo Boeinga-777, którego dokonali albo piloci albo złodzieje znajdujący się wśród pasażerów.  Historia zna tego rodzaju przypadek, kiedy porywacz – niejaki D. B. Cooper – najpierw uprowadził samolot Boeing 727 kompanii Northwest Airlines z lotu NA-305, a którego trasa przebiegała z Waszyngtonu, DC do Seattle, WA przez Minneapolis, MN, Great Falls, VA,  Missoula, MO, Portland, OR i Spokane, WA, a potem wyskoczył z okupem ze spadochronem. Już w powietrzu pasażer siedzący w fotelu na końcu samolotu wręczył stewardessie kartkę ze swoimi żądaniami: linie lotnicze mają mu dostarczyć 200.000 $USA i 4 spadochrony, w przeciwnym razie zdetonuje bombę, którą miał na kolanach.

 

Spełniono jego żądanie i dostarczono mu na pokład to, czego sobie życzył. Ten z kolei uwolnił wszystkich pasażerów i członków załogi poza kapitanem i stewardessą, która stała się jego zakładniczką. Porywacz zażądał, by polecieli do Meksyku, ale nie było to możliwe – Boeing 727 nie mógł pokonać tej trasy bez uzupełnienia paliwa i zgodził się on na tankowanie w Reno, NV. Porywacz przystał na to, wszakże pod dwoma warunkami: samolot musiał lecieć na pułapie poniżej 10.000 ft/~3000 m z prędkością 200 mph/320 km/h z otwartym tylnym włazem. Samolot wystartował w kierunku Reno, a za nim 5 myśliwców śledzących jego lot i tylny właz Boeinga. Porywacz w pewnej chwili wyskoczył ze spadochronem i 200.000 dolarów i znikł w mroku i gęstwinie leśnej w odległości 35 mi/56 km na północ od Portland, WA… Nie złapano go nigdy, choć policja i FBI wychodziły ze skóry, żeby go dopaść.

 

Halina Krahelska, która opisała ten przypadek w swej książce „SOS” (Warszawa 1988) podaje jeszcze, że sześciu innych próbowało powtórzyć ten numer, ale im to już nie wyszło.

 

Im nie – to fakt, ale np. pilotom czy innym ludziom na pokładzie Boeinga-777 z lotu MH-370 to wyjść mogło. Samolot zniżył swój lot, przecinając przestrzeń powietrzną nad Półwyspem Malajskim, gdzie uwolniono go od złotego cargo, następnie złodzieje wyskoczyli ze spadochronami zostawiając samolot z nieżywymi pasażerami i załogą na pastwę losu. Tak być mogło, bo na coś takiego wskazują parametry lotu samolotu od punktu ostatniego kontaktu radiowego z samolotem, aż do ostatniego kontaktu radiolokacyjnego nad Cieśniną Malakka. Trudno przypuścić, by wyrzucili drogocenny ładunek nad oceanem i sami skakali w wodę. Musieli to zrobić w czasie przelotu nad Półwyspem Malajskim – gdzie po przejęciu ładunku na ziemi zaszyli się w Malezji lub Tajlandii.

 

Od siebie dodam tylko tyle, że to nie była robota amatorów i działali tutaj zawodowcy. To była świetnie wykonana operacja w stylu służb specjalnych i chodziło o coś tak cennego, że bez wahania poświęcono samolot i życie ludzkie ponad 200 osób dla jego zdobycia. I nie ma tutaj miejsca na UFO i Trójkąty czy Kwadraty Bermudzkie i inne. Uważam, że śledztwo w tej ponurej sprawie powinno się potoczyć właśnie w tym kierunku…

Źródło: Mother Nature Network –  http://www.mnn.com/earth-matters/wilderness-resources/stories/is-there-a-bermuda-triangle-connection-to-the-missing#ixzz35ZUI8Ygj   

Przekład – Robert K. Leśniakiewicz ©

* * *

Informujemy PT Czytelników, że w dniu 11.VII.2014 roku, o g. 18:00 w MOK odbędzie się  prelekcja na temat tajemniczych katastrof morskich i lotniczych, na którą serdecznie zapraszamy!

Redakcja